niedziela , 17 stycznia 2021
Home / Blisko nas / Wywiady / Wywiad z legendą polskiej sceny – Igą Cembrzyńską

Wywiad z legendą polskiej sceny – Igą Cembrzyńską

Nawet kiedy śpiewała Pani w na festiwalu w Opolu? Albo w Olimpii w Paryżu?

To wszystko było dla mnie zaskoczeniem, działo się jakoś samo. Paryż wspominam świetnie, śpiewałam u Brunona Couquatrixa, razem z Czesiem Niemenem, który bardzo mi pomagał. Coquatrix, pamiętam, zawsze oglądał każdy spektakl, bardzo mnie lubił. Występowałam tam cztery miesiące, przychodziło wielu stęsknionych za ojczyzną Polaków. To było magiczne. Zresztą, powiem pani szczerze, aktor jest próżny. Ja byłam z Radomia, a śpiewałam w Paryżu. To robiło wrażenie.

W książce opowiada Pani, że w pewnym momencie zaczęła Pani uwierać rola słodkiej blondynki, która miała śpiewać wesołe piosenki.

No pewnie, a pani by tak długo chciała?

Raczej nie.

To był dla mnie ważny i miły okres. Czułam się potrzebna, wiedziałam, że ludziom się to podoba, dlatego dużo występowałam. Ale nie można tak cały czas.

Dziś, po latach, które role są dla pani cenniejsze? Te wesołe czy te dramatyczne?

Jednak te dramatyczne, bo one opowiadają o czymś ważnym, a nie tylko, że „kochaś odszedł w siną dal”. To urocze, ale w pewnym momencie potrzebowałam czegoś więcej.

W książce opowiada Pani dużo o swoim życiu prywatnym. Pierwszy mąż, starszy od Pani o 7 lat, filozof, Andrzej Kasia. Jak Pani wspomina wspólne życie?

Mieszkaliśmy strasznie wysoko! Na 22. piętrze w pierwszym wieżowcu na Chmielnej. Byłam przedsiębiorcza, wystarałam się dla nas o mieszkanie. Niewielkie, dwupokojowe, ale było. Prowadziliśmy otwarty dom, przychodziło do nas dużo ludzi na wieczorne rozmowy, na przykład Leszek Kołakowski. Andrzej Kasia sam był aktorem amatorem w kabarecie „Stodoła”, na ich występie zresztą go poznałam. Przez to że był starszy, był dla mnie na początku trochę nauczycielem. Ale był też trudnym człowiekiem, z biegiem czasu coraz bardziej zazdrosnym. Nasze drogi się rozeszły.skan035

Potem zaczęła Pani być z Andrzejem Kondratiukiem, swoim obecnym mężem. Poznaliście się na planie słynnej „Hydrozagadki”, wtedy jeszcze oboje w związkach. Ale po tym, gdy spotkaliście się drugi raz, już się nie rozstawaliście. W pewnym momencie zamieszkaliście na wsi. I jak to było? Wieczorami występowała Pani na scenie w świetle reflektorów, a za dnia nosiła wodę ze studni?

Tak było! Nie przeszkadzało mi to, zakasywałam rękawy i robiłam. Wie pani, jeżeli się kocha w jakimś mężczyźnie, to po prostu się z nim jest, nieważne gdzie. Rozumieliśmy się doskonale, jak on zaczynał mówić, to ja już wiedziałam co to będzie, i na odwrót. Taka więź absolutna. Tak zostało do tej pory.

Los mi go wybrał.

Bardzo przyjaźniłam się też z mamą Kondratiuk. Doskonale się rozumiałyśmy. Dziś bardzo mi jej brakuje.

Był taki czas kiedy robiliście filmy sami, z pomocą paru osób.

Długo bardzo. Za własne pieniądze. Mogliśmy robić je dokładnie tak, jak chcieliśmy.

Ale to musiał być olbrzymi wysiłek.

To prawda, musiałam nauczyć się szyć, malować, bardzo wielu rzeczy. Ale kiedy już ten bakcyl złapałam, to to pokochałam. To nie było męczarnia, choć czasami bywało ciężko. Przede wszystkim taka twórczość była wielką przyjemnością.

Mieliśmy też czym pracować, mieliśmy własne duże doświadczenie filmowe. Andrzej nigdy nikogo nie naśladował. Tworzył po swojemu. Był operatorem, a operator filmowy to jest inny rodzaj człowieka. Wyczekujący. Walczył o każdy kadr, godzinami albo i dniami czekał na odpowiednie światło. Na początku tego nie rozumiałam, narzekałam, że ja się przygotowałam do roli, jestem, czekam, a on się wstrzymywał. Zaraziłam się tym myśleniem dopiero po kilku latach, kiedy okazywało się, że zawsze miał rację. On naprawdę wiedział jak działa kamera filmowa.

Pani też chwytała za kamerę?

Niechętnie, ufałam Andrzejowi. Bałam się, że jeszcze coś zepsuję, a taśma filmowa droga!

Moj intymny swiat

Widzowie, często utożsamiają role filmowe z aktorami. Opowiada pani, w książce, że zaczepiali panią na ulicy zdziwieni pani wiekiem.

Tak było! Dużo miałam takich spotkań, kiedy zaskoczeni ludzie opowiadali: przecież oglądaliśmy panią starą, a pani młoda!

To mówi też o tym, że Pani zapełnienie nie bała się niekorzystnej charakteryzacji.

Uwielbiałam charakteryzacje, szczególnie te wyraziście rysujące postać. Jeśli chce być dobrą aktorką, artystką, nie można oczekiwać, że zawsze będzie się tylko piękną. Nie tędy droga.

Który z wspólnych filmów z mężem, jest dla pani najważniejszy?

„Gwiezdny Pył”. Ma w sobie dużo ciepła, szczerości.

Podoba się Pani książka o Pani?

Bardzo! Ja się nawet boję to mówić, żeby nie było, że chwalenie siebie. Ja swoje w sztuce zrobiłam, nie ma co udawać. Ale książka to zasługa autorki.

KONKURS: Wygraj książkę „Mój intymny świat”
Magdaleny Adaszewskiej i Igi Cembrzyńskiej

Sprawdź również

kaya

Kayah wspiera akcję Bankowej Akcji Honorowego Krwiodawstwa – rozmowa z artystką

W tym roku Bankową Akcję Honorowego Krwiodawstwa wspiera Kayah. Szczegóły akcji TUTAJ….

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Ten serwis wykorzystuje pliki cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich zapis lub odczyt wg ustawień przeglą…darki. Więcej informacji.

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close